W piątek zajęcia mieliśmy rano i po południu.

Mimo to, że lekcje były skrócone, wszyscy dobrze się czuli.

Na spotkaniu nie było Jakuba - bo zachorował,

Kacpra nie było rano, bo zapomniał.

Antoni przyniósł pionki, które były statkami i latarnię morską.

Ja przyniosłem informacje na temat zwierząt żyjących w Bałtyku i

 styropian, miskę, łopatkę do mieszania oraz nożyk.

Wiktoria przyniosła tekturę.

Magdalena przygotowała mąkę, która posłużyła do wyrobu kleju.

Rano na zajęciach podzieliliśmy się na 3 grupy.

- W pierwszej grupie była Wiktoria i Klaudia.

Ich zadaniem było wykonanie kart z pytaniami do gry.

-W drugiej grupie byłem ja i Magdalena.

Naszym zadaniem było zrobienie kleju z mąki i wody.

-W trzeciej grupie byli Antoni i Bartłomiej.

Ich zadanie polegało na realizowaniu oprawy graficznej gry.

Mimo, że podzieliliśmy się zadaniami, nie mogliśmy się zorganizować, nic nam nie wychodziło i wszyscy byli niezadowoleni. Pod koniec zajęć byłem zły na moją grupę bo mało zrobiliśmy. A gdy redaktorka - Wiktoria rozmawiała z panią i ze mną, reszta grupy wyszła. Redaktorka stwierdziła wtedy, że członkowie jaj grupy nie mają żadnych ambicji ! ! !

Dopiero po południu nasza grupa wzięła się  w garść i zaczęła wspólną pracę.

Po południu, na zajęciach, ja i Wiktoria zrobiliśmy klej.

Posmarowaliśmy tekturę i  położyliśmy na nią grę.

Natomiast Antoni rysował pola na grze.

Gdy narysował -  ja, Magdalena, Bartłomiej, Wiktoria i Klaudia -wyrywaliśmy kawałki kolorowego papieru.

Wyklejaliśmy nimi  państwa.

Szwecja została  wyklejona kolorem żółtym, a Norwegia pomarańczowym.

Kacper szkicował nas przy pracy. 

I tak po wielu nerwach doszliśmy do zamierzonego sobie na tych zajęciach celu.

Gdy  skończyły się zajęcia, wzięliśmy karton i zanieśliśmy go do Antoniego,  ponieważ 
zaplanowaliśmy kolejne- dodatkowe spotkanie na  poniedziałek.

Ja i Wiktoria przygotowaliśmy świetny materiał.
 
MORZE BAŁTYCKIE

Morze Bałtyckie, Bałtyk (łac. balteus — pas. Nazwa Bałtyku pojawia się po raz pierwszy u Adama z Bremy) – płytkie morze śródlądowe na szelfie kontynentalnym w północnej Europie. Połączone z Morzem Północnym przez Cieśniny Duńskie (Sund, Mały i Wielki Bełt) oraz Kattegat i Skagerrak. Za zachodnią granicę Bałtyku właściwego przyjmuje się cieśninę Sund i próg podwodny ciągnący się na głębokości 18–20 m od przylądka Gedser (wyspa Falster) do przylądka Darßer Ort (Darß); na zachód od tej linii znajduje się akwen Bałtyku Zachodniego o powierzchni ok. 8000 km² nazywany przez Niemców także Ostsee; akwen ten obejmuje m.in. część wód Cieśnin Duńskich (oprócz Małego i Wielkiego Bełtu) a także mniejsze: Alsenbelt, Fehmarnbelt, Langelandsbælt.

  

CHARAKTERYSTYKA

Bałtyk nazywany jest morzem śródziemnym północnej Europy, ponieważ ze wszystkich stron jest otoczony lądem, a z Morzem Północnym łączy go jedynie kilka płytkich cieśnin. Położone jest w północnej strefie klimatu umiarkowanego. Oba morza leżą na tym samym szelfie kontynentalnym.

• rozciągłość południkowa – ok. 1300 km
• rozciągłość równoleżnikowa najszersza (przez Zatokę Fińską) – ok. 600 km
• rozciągłość równoleżnikowa najwęższa (przez Zatokę Botnicką) – 100 km
• rozciągłość równoleżnikowa poniżej Gotlandii – ok. 250 km

POWIERZCHNIA

Powierzchnia Bałtyku wraz z Kattegatem wynosi ok. 415 266 km². Bez Kattegatu Bałtyk zajmuje 392 979 km². Powierzchnia zlewni wynosi 1 721 233 km². Objętość morza wynosi 21 721 km³[1].

LINIA BRZEGOWA

Linia brzegowa Bałtyku o długości ok. 8100 km[2] jest mocno rozwinięta i urozmaicona. Składa się na to duża ilość zalewów, zatok, półwyspów oraz wysp i wysepek, szczególnie licznych przy wybrzeżach północnym i zachodnim.

NAJWIĘKSZE ZATOKI

Trzy wybitne rozgałęzienia Bałtyku tworzą wielkie zatoki:

• Zatoka Botnicka o powierzchni 117 000 km²;
• Zatoka Fińska o powierzchni 30 000 km²;
• Zatoka Ryska o powierzchni 17 000 km².

Z innych większych zatok należy wymienić zatoki: Gdańską, Pomorską, Lubecką, Kilońską oraz Zalew Kuroński.

WIĘKSZE PÓŁWYSPY

• Mierzeja Kurońska
• Mierzeja Wiślana
• Fischland-Darß-Zingst
• Mierzeja Helska

WYSPY

• Zelandia
• Gotlandia
• Fionia
• Sarema
• Olandia
• Lolland
• Hiuma
• Rugia
• Bornholm
• Falster
• Uznam
• Als
• Langeland
• Wolin
• Muhu
• Hailuoto
• Fehmarn
• Vormsi
• Ærø
• Kotlin

ZASOLENIE

Ze względu na niskie zasolenie Bałtyk zalicza się do wód słonawych (mezohalinowych) i określa morzem półsłonym. Średnie zasolenie wynosi ok. 7 ‰. Na ogół waha się w granicach od 2 do 12‰, choć zimą zasolenie nie przekracza 7,8‰ w Zatoce Gdańskiej. W Kattegacie i Skagerraku wynosi ok. 20‰, w Bełtach i Zatoce Kilońskiej ok. 15–17‰, przy polskich wybrzeżach ok. 7‰, w Zatoce Puckiej spada do 6,2‰, w Zalewie Wiślanym tylko 1–3‰, w Zatoce Fińskiej i Botnickiej spada do 2‰. Stosunkowo duże różnice zasolenia w Bałtyku występują w kierunku pionowym. Słona woda jako cięższa opada ku dnu basenu. Na przykład w Basenie Bornholmskim przy powierzchni wynosi ok. 7,5‰ a przy dnie, na głębokości 100 m sięga aż 15–18‰.

Do Morza Bałtyckiego wpływa około 250 rzek, z których największe to: Wisła, Odra, Newa, Kemi, Niemen, Lule, Gota, Ångerman i Dźwina. Wody te parują w podobnym tempie jak woda akwenu, do którego należy zlewisko.

Niskie zasolenie Bałtyku spowodowane jest względnie niskimi temperaturami i związanym z tym mniejszym tempem parowania wody w obszarze szerokości geograficznych akwenu. Przykładem morza, w którym parowanie jest bardzo intensywne i zwiększa zasolenie do ok. 40‰, jest Morze Śródziemne, jak we wszystkich wodach tego zakresu szerokości geograficznej.

ZWIERZĘTA

ŚLEDŹ

Ciało silnie bocznie spłaszczone, wrzecionowate, o długości ok. 30 cm (maksymalnie do 45 cm), grzbiet zielononiebieski, brzuch i boki srebrzyste. Niewielki otwór gębowy z dobrze uzębionym lemieszem, głowa bezłuska. Płetwa ogonowa głęboko wcięta, widlasta. Nasada płetwy grzbietowej jest położona przed nasadą płetw brzusznych, co różni śledzia od bardzo podobnego szprota, u którego układ tych płetw jest odwrotny. Linia boczna śledzia atlantyckiego nie jest widoczna, łuski łatwo wypadają. Pęcherz pławny jest połączony z przewodem pokarmowym i, dodatkowym przewodem prowadzącym w okolicę odbytu, z otoczeniem zewnętrznym, co umożliwia szybkie wypuszczenie powietrza.

CHEŁBIA MODRA

Ciało chełbi pokrywa warstwa komórek o charakterze nabłonka pełniącego funkcję ochronną. Ciało jest galaretowate i przejrzyste, ponieważ składa się głównie z wody (95%). Na obwodzie ciała chełbi występują ciałka brzeżne (ropalia) odbierające bodźce ze środowiska, np. światło. Otwór gębowy służy chełbi do spożywania pokarmu, a jednocześnie do wydalania go. Kiedy chełbia nie strawi całego pobranego pokarmu, wydala go tym samym otworem. Wokół otworu gębowego znajdują się cztery płaty gębowe – ramiona. Ramiona zaopatrzone są w komórki parzydełkowe, zaś w nich występuje substancja parząca, która umożliwia chełbi obronę i zdobywanie pokarmu. Jej jad jest niegroźny dla człowieka.

Przez to, że chełbia w przeważającej części składa się z wody, jej życie na lądzie byłoby niemożliwe. Kiedy chełbia zostaje wyrzucona na brzeg, co zdarza się często, jako że chełbie żyją blisko brzegu, zostaje osuszona przez słońce.

KREWETKA ZIEMNA

 Krewetka wiślana, krewetka pływająca, palemonetka zmienna (Palaemonetes varians) – europejski gatunek krewetki częściowo słodkowodnej. Wyrostek czołowy stosunkowo długi, przezroczysty i pozbawiony pigmentu; górna i dolna jego krawędź ząbkowana. Pierwsza para czułków zwieńczona przez 3 wici, z których 2 są zrośnięte u nasady. 2 przednie pary odnóży tułowiowych zaopatrzone w wysmukłe szczypce, mające dość krótką część chwytną. Krótszy palec odnóży tułowiowych II pary (30–40% zamiast 40–50% długości całych szczypiec) wraz z brakiem głaszczka na żuwaczce są cechami odróżniającymi krewetkę zmienną od podobnej krewetki bałtyckiej. Dorasta, według różnych źródeł, do 4 lub 6 cm (dane te mogą dotyczyć różnych populacji lub form ekologicznych)

NAWODNIK RZECZNY

Szkielet nadecznika stawowego stanowią gładkie igły krzemionkowe, które są spojone włóknami sponginowymi. Rozród trwa od marca do czerwca. Nawodnik rzeczny tworzy formę przetrwalnikową będącą formą rozrodu bezpłciowego zdolną do przetrwania całego okresu zimowego w zamarzniętym zbiorniku wodnym.

ROGOWIEC BAŁTYCKI

Żyje głównie w strefie brzegowej, w miękkim podłożu, w powierzchniowej warstwie dna, na głębokości do 40 m. Skorupka gładka, jedynie z delikatnymi, współśrodkowymi pierścieniami przyrostu. Łatwo traci beżową warstwę konchiolinową i wtedy pod spodem ukazuje się warstwa wapienna, zwłaszcza w starszej części, zabarwiona na wiśniowy lub żółty kolor. Połączenie połówek muszli czarne. Skorupka z jednej strony owalna z drugiej bardziej zaostrzona (górny brzeg jest stromo pochylony). Długość 15–25 mm, szerokość do 16 mm, grubość ok. 10 mm.

Nasza grupa intensywnie pracuje każdy coś robił lub przygotował :

Rafał - przygotował tekst o zwierzętach żyjących w Bałtyku i jest liderem grupy.

Wiktoria - przygotowała kamienną kostkę ponadto jest redaktorką projektu.

Kacper - składał łódki i odnalazł się w szkicowaniu nas podczas pracy.

Antoni - przygotował materiał o pozostałościach po 2 woj. światowej i szkicował grę

Bartłomiej - wymyślił tytuł gry i pomagał w składaniu łódek.

Klaudia - przygotowała artykuł o bursztynie i pomagała w sporządzeniu pytań.

Jakub - szkicował grę i karty do pytań.

Magdalena - przygotowała historie o Juracie i przyniosła karty.



Zapomniałem o najważniejszym! - skład naszej grupy:

1. Rafał -       lider grupy, administrator bloga
2. Wiktoria - redaktorka, układanie tekstów
3. Kacper -    dokumentalista, szkice naszej pracy
4. Antoni
5. Bartłomiej
6. Klaudia
7. Jakub
8. Magdalena

Na jednych zajęciach podzieliliśmy się na 3 grupy:

1 grupa - Wiktoria i Bartłomiej wymyślali tytuł naszej gry  

2 grupa - Rafał i Klaudia pisali pytania do gry

3 grupa - Antoni, Kacper, Jakub i Magdalena robili szkic gry i pionki do gry

Nasze początki w pracowni artystycznej

 gdzie realizujemy zajęcia

Na zdjęciu poniżej - kostkę kamienną do gry 

wykonała Wiktoria

Nasza wesoła grupka.

Te małe stateczki to nasze pionki

 do gry planszowej

Wiktoria i Klaudia serfują po Internecie

Antoś szkicuje planszę gry

Pionkami do gry zajmuje się Magda i Bartek

Skupiony na rysowaniu linii brzegu Baltyku - Rafał

A ten kolejny świetny materiał przygotował Antoni
Bałtyk pod kątem pozostałości po 2 wojnie światowej

                           Jak się okazało, w Morzu Bałtyckim znajdują się nie tylko rośliny i zwierzęta ale również pozostałości

po 2 wojnie światowej. 

W Bałtyku znajduje się dużo substancji oraz pocisków, które stopniowo zanieczyszczają wody Bałtyku.

 Stanowią one poważne zagrożenie nie tylko dla zwierząt, ale również dla ludzi. Przez zanieczyszczenia ryby zaczynają mutować. Zjedzenie takiej ryby poważnie nam zaszkodzi. 

 Pozostałości leżące na dnie Bałtyku zdecydowali się

        zatopić Brytyjczycy i Rosjanie w 1947 roku.

 Najwięcej pocisków zatopiono w Głębi Gotlandzkiej

 oraz

w Głębi Bornholmskiej.

Według badań Instytutu Oceanologii Polskiej Akademii Nauk okazało się, że w samej Głębi Gotlanckiej mamy około 8 tysięcy bomb i pocisków, które zanieczyszczają środowisko.

Aż 80% zalegających w Bałtyku chemikaliów stanowi iperyt

czyli gaz musztardowy.

Na szczęście, w temperaturze wód Bałtyku, skażenie sięga tylko kilku metrów w okolicy składowiska.

  

                                                                                                                                                                                 

Historia bursztynu

Mój dziadek opowiedział mi piękną historię :

Historia Bursztynu 

Historia bursztynu jest po części tajemnicą. Do dziś nie wyjaśniono bowiem kilku faktów związanych z jego powstawaniem. Zacznijmy jednak od początku. Bursztyn bałtycki zwany sukcynitem, to żywica powstała ok. 37-42 milionów lat temu. Od tego czasu uległa ona procesom twardnienia i wietrzenia, które złożyły się na wyjątkowy jej urok. Nie do końca wiadomo jednak, jaki gatunek drzew wydzielał ten specyficzny rodzaj żywicy. Nie wyjaśniono dotąd także, dlaczego drzewa tak intensywnie wydzielały żywicę.

Starożytni ludzie byli przekonani, że drzewami bursztynodajnymi były wierzby cytowanego w Ciekawostkach mitu o Faetonie lub według innych podań cedry bądź sosny. Badania niemieckich botaników z XIX wieku doprowadziły do odkrycia, że "matkami" bursztynu były dawno wymarłe tzw. sosny bursztynodajne (Pinus succinifera). Nazwa ta obejmuje prawdopodobnie kilka, do końca Historia bursztynu jest po części tajemnicą. Do dziś nie wyjaśniono bowiem kilku faktów związanych z jego powstawaniem. Zacznijmy jednak od początku. Bursztyn bałtycki zwany sukcynitem, to żywica powstała ok. 37-42 milionów lat temu. Od tego czasu uległa ona procesom twardnienia i wietrzenia, które złożyły się na wyjątkowy jej urok. Nie do końca wiadomo jednak, jaki gatunek drzew wydzielał ten specyficzny rodzaj żywicy. Nie wyjaśniono dotąd także, dlaczego drzewa tak intensywnie wydzielały żywicę.

Starożytni ludzie byli przekonani, że drzewami bursztynodajnymi były wierzby cytowanego w Ciekawostkach mitu o Faetonie lub według innych podań cedry bądź sosny. Badania niemieckich botaników z XIX wieku doprowadziły do odkrycia, że "matkami" bursztynu były dawno wymarłe tzw. sosny bursztynodajne (Pinus succinifera). Nazwa ta obejmuje prawdopodobnie kilka, do końca

Jeśli zaś chodzi o żywicowanie owych drzew, to istnieje co najmniej kilka hipotez. Mogło być ono spowodowane nagłym ociepleniem klimatu, procesami wulkanicznymi, chorobami drzew lub też obecnością szkodników. Mogło być także naturalnym procesem w ich życiowym rozwoju.

W okresie tworzenia się bursztynu, na obszarze współczesnej Skandynawii rozpościerał się ląd zwany Fenno-Sarmacją. Na miejscu obecnej Europy falowały zaś wody Morza Tetydy

terenów Fenno-Sarmacji żywica transportowana była przez rzekę Eridan i osadzała się w jej delcie - tam gdzie dziś znajduje się Zatoka Gdańska. To właśnie w tych okolicach znajdują się największe złoża bursztynu. Pokłady te zostały odkryte i wypłukane przez rzeki płynące pod lodowcem około miliona lat temu. Tereny Fennosarmacji porastał eoceński las bursztynowy. Był to las mieszany, prawdopodobnie sosnowo-dębowy z dominującą żywicodajną sosną Pinus succinifera (prawdopodobnie). Gdzieniegdzie rosły magnolie, sekwoje i drzewa cynamonowe. Liczne były również tuje i cyprysy, a w poszyciu trawy, mchy i paprocie. Podłoże było prawdopodobnie silnie przesiąknięte wodą, inaczej płynna żywica spływająca z drzew

Prócz bursztynu bałtyckiego wyróżniamy jeszcze inne rodzaje bursztynu takie jak :

· Aikait - odmiana bursztynu znajdowana na Węgrzech i we Francji

· Bursztyn dominikański - odmiana bursztynu znajdowana w osadach trzeciorzędnych w Dominikanie na wyspie Haiti

· Bursztyn Japoński- odmiana wydobywana w północnej części wyspy Honsiu nad brzegiem oceanu Spokojnego

· Bursztyn libański - odmiana bursztynu znajdowana w osadach kredowych, i w Libanie na bliskim Wschodzie

· Bursztyn meksykański - odmiana znajdowana w osadach trzeciorzędnych w Meksyku